Even goede vrienden?

Twee goede vrienden, beide zestien, kennen elkaar nu al twaalf jaar lang. Ze hebben de gehele basisschooltijd met elkaar doorgemaakt, en toen zij van de basisschool afkwamen, en naar de hogere school toe gingen, hebben ze elke dag, door weer en wind met elkaar opgetrokken. De een zit in het vierde jaar van de hogere school, en de ander in het vijfde jaar. De een is een meisje, de ander is een jongen.

Op een dag zaten ze bij hem thuis en ze wist het al een tijdje. Ze was verliefd op haar beste vriend, degeen waarmee ze de hele basisschooltijd was mee opgetrokken, en dat nu nog steeds deed. Ze wist niet wat hij voor haar voelde en ze begon een beetje knuffelerig te worden. Hij keek een beetje raar op toen zij dichter naar hem toe schoof. Zij kietelde hem en hij kietelde haar, ze hadden dikke lol. Op een gegeven moment viel het meisje op de grond, en hij lag/zat half op de bank. Zijn benen wijdbeens. Zij kroop ertussen, en ging op hem liggen. Hij vroeg verbaasd wat ze deed, en ze zei dat ze verliefd op hem was. Hij lachte haar niet uit, niks van dat alles, hij wees haar, zonder dat hij het zelf wist, keihard af, in haar gezicht, van dichtbij.

Het meisje vroeg niet waarom hij niet dezelfde gevoelens had voor haar, maar zei alleen dat ze het jammer vond. Binnenin vond ze het doodzonde. Ze sprong over naar een ander onderwerp. Ze zei dat ze op een bepaald tijdstip echt weg moest, omdat ze anders haar bus niet zou halen, zijn reactie daarop was dat hij haar op dat tijdstip ook weg wou hebben, want hij verwachtte nog een ander meisje. Ze vroeg wie het was, en ze vroeg of hij haar alleen voor de sex gebruikte. Hij zei ja, en zij zei dat dat heel gemeen van hem was. Binnenin hoefde ze dit alles niet te weten, en het liefst zou zij dat meisje willen zijn, ook al gebruikte hij haar dan. Op moment gebruikte hij haar niet, hij schonk niet eens aandacht aan haar, in ieder geval niet de aandacht die ze wilde. Voor hem waren ze beste vrienden, voor haar zou het nooit meer hetzelfde kunnen zijn.

Toch vroeg ze even later waarom hij niet dezelfde gevoelens voor haar had. Hij zei dat hij de onderlinge relatie tussen hun twee niet wilde verpesten, omdat ze beste vrienden waren. Hij wilde geen relatie met een goede vriendin. Hij was liever vrij. Zij daarentegen wilde niets liever. Juist omdat hij zo’n goede vriend was, hem hartstikke goed kende, meer dan wie dan ook. Meer dan zijn toekomstige vriendin, die zij waarschijnlijk niet zou worden.

Ze zag het nog een paar dagen aan, om te kijken of hij echt niks voor haar voelde. Wat ze echter niet wist was dat hij wel degelijk iets voor haar voelde, maar dat hij dat niet durfde toe te geven, omdat hij de onderlinge relatie niet op het spel wilde zetten. Uiteindelijk durfde hij nog steeds niet toe te geven, en zij had de hoop al opgegeven.

Na een paar verstandige afspraken, wat voor zover voor hun verstandig leek, zoenden ze elkaar alleen als ze bij elkaar thuis waren. Niemand kon er achter komen dat ze dit deden, en zo hadden ze hetzelfde geheim, en waren ze toch dichter bij elkaar dan ooit. Zoals het meisje had gehoopt. Een liefdesrelatie zat er niet in, maar een ‘ik-zoen-je-alleen-als-ik-bij-je-thuis-ben’-relatie wel. Het meisje is niet dolgelukkig met het resultaat, maar ze is tevreden dat ze nu een klein beetje heeft van het deel van wat ze wilde hebben. De jongen kan, doordat het zijn beste vriendin is, alles met haar delen, op een gegeven moment misschien ook dat hij wel degelijk van haar houdt.