Niet mijn ding

Toen ik vorig jaar of zelfs het jaar daarvoor het cijfer voor mijn betoog, beschouwing of uiteenzetting voor de tweede keer te horen kreeg, zei een toenmalig klasgenootje tegen mij dat ik nooit een journalist zou worden. En hij had gelijk.

Ik heb de opleiding Journalistiek gekozen om het feit dat ik zo nu en dan zelf ook wel eens iets schreef en andere mensen dit wel oké vonden, blijkbaar. Journalistiek was 'mijn ding'.

Mijn eerste collegeweken vlogen voorbij en ik vond het echt een super leuke opleiding en vertelde dat dan ook aan iedereen. De eerste tentamens waren achter de rug en de tweede periode stond weer voor de deur. ‘Vol verwachting klopt ons hart’, mijn hart dan wel te verstaan en ik had zin in deze tweede periode. Wist ik veel dat het saai zou zijn, wist ik veel dat ik elke week hetzelfde moest doen. En wist ik veel dat ik dit dus absoluut niet leuk zou gaan vinden. Elke week internet afzoekend naar een nieuwsbericht om daar vervolgens weer een nieuw, aangepast dat wel, nieuwsbericht van te maken. Had ik enig idee gehad, was ik nooit tot de conclusie gekomen dat journalistiek helemaal 'mijn ding' was.

Halverwege de tweede periode was ik het zat en ging minder naar colleges toe, dit leidde tot vier weken kerstvakantie en ik vond het prima zo. In mijn vierweekse ik-hoef-niet-naar-school-want-het-is-niet-verplicht-en-ik-ben-toch-van-plan-om-te-stoppen-dus-waarom-zou-ik-naar-school-gaan vakantie dacht ik rustig na over wat ik nou precies wilde. Wat ik wèl wilde wist ik niet precies, maar ik wist wel wat ik niet wilde en dat was dit. Deze opleiding. Journalistiek was niet 'mijn ding'

Na de vakantie ging ik nog steeds even vaak naar colleges toe als voor de vakantie en gelijk de eerste dag toen ik op school was, wat sowieso niet het eerste college van die dag was, werd me gevraagd of ik ging stoppen. Vanaf het moment dat ik ja zei, drong het tot me door dat het al redelijk officieel werd en dat ik in feite helemaal niet meer naar colleges hoefde te gaan. Het enige wat ik nog hoefde te doen, was mijn slb’er op de hoogte te brengen en me uitschrijven bij het decanaat.

Ik ging dus daadwerkelijk stoppen, maar wat moest ik doen in de tijd nadat ik mijn slb'er op de hoogte had gebracht, maar me nog niet had uitgeschreven en ik zeker wist dat ik ging stoppen, dus het eigenlijk geen zin had om naar school te gaan? Toch maar naar school gaan en niks doen? Thuis blijven en niets doen? Tja, de ene dag koos ik het een en de andere dag koos ik het ander.

Een paar dagen later stapte ik naar het decanaat om me uit te schrijven en nog geen half uur later was dat geregeld. Ik besloot om me in te schrijven bij een nieuwe, andere, opleiding aan een andere hogeschool en in een heel andere plaats. Nu hoef ik dus helemaal geen colleges meer te volgen en heb ineens alle vrijheid van de wereld, tot begin februari aan toe dan.